0
4
8
2
8
6
चक्रव्यूह
कळले ना मला कधी
कशी अडकले प्रेमफासात
गोड बोलणे मधूर वाणी
शब्द शब्द भरला श्वासात
त्या शब्दांवर भुलून बाई
सोडले घरदार बाबा आई
पट्टी आंधळी डोळ्यावरची
किती समजावून सांगे ताई
धुंदी चे ते दिवस सरले
कटू अनुभव समोर आले
महाल वाडा सुटला मागे
सारे होते नव्हत्याचे झाले
स्वप्न पाहीले होईन राणी
बघा कर्माने झाले नोकराणी
रोज रोजच्या कलहाने मग
मुढ मौन झाली शुद्ध वाणी
असा रचला चक्रव्यूह सारा
निघण्यास दिसेना मार्ग बरा
मुक रडते हसते बावरते
मृग नक्षत्रास बरसती धारा
सविता धमगाये,नागपूर
===========
0
4
8
2
8
6
