0
4
8
2
8
4
“पप्पा– एक आभाळ”
पप्पा… ते आभाळाएवढे आहेत –
नजरेत न मावणारे,
पण मनात कायम असणारे.
त्यांचं अस्तित्व म्हणजे
हळवं सावलीचं छत्र –
जिथं मी लपतो जेव्हा जग त्रास देतं.
मनाच्या कोपऱ्यात एक जागा आहे,
अधारासारखी – शांत, पण भारलेली.
जणू त्यांच्या मिठीतली ती जुनी भेट,
जी कधी विसरता येत नाही.
ते वडील आहेत, पण वाटतात मित्र,
सगळं सांगतो त्यांना –
चूक, बरोबर, स्वप्नं, भीती..
अगदी मनातले हळवे शब्दही.
कधी डोळ्यांत बोलतात,
कधी हसून समजावतात,
पण नेहमीच असतात –
माझ्या प्रत्येक “का?” मागे एक “होईल रे” घेऊन.
ते नाहीत फक्त माझ्या आयुष्यातील व्यक्ती,
ते आहेत माझ्या अस्तित्वाचा आधार,
आणि माझ्या प्रत्येक यशामागे
उभं असलेलं शांत आभाळ.
गणेश माशाळकर
( ज्ञानज्योत)
राजर्षी शाहू महाविद्यालय,लातूर
=======
0
4
8
2
8
4
