0
4
8
2
9
0
संकटसमयी
एरवी सुखात लोळे मानव
आठवतो देव संकटसमयी,
दुःखमुक्तीसाठी धाव घेई
अनवानी राऊळी पायी पायी.
पर्वा करेना कोणाची
स्वतःच्याच अविर्भा वात वागतो,
आजूबाजूला न पाहता
स्वतःचाच,दिमाख दाखवितो.
विसरतो तो सदैव
तो हीं, गेला यातून,
स्वप्रतिष्ठा,जपतो
आत्मप्रोढीने वागून.
अहंमपनाचा हैवाण
वसतो त्याच्या रगा रगात,
माझ्यासारखा मीच
मिरवतो चारचौघात.
येतासंकट होई खजिल
गळून पडतो मान सन्मान,
देवाशिवाय येणार कोण?
मदतीला त्याच्या धावून.
मायादेवी गायकवाड ठोकळ परभणी
0
4
8
2
9
0
