0
4
8
2
9
3
ओलावा
असावी लागते कधीतरी
ओल हृदयात गहीरी
बोलतात एक करतात काही
शब्दांचे बाण तिक्ष्ण जहरी
विसरतात कधीकधी
धावपळीच्या युगात
राहून जातात मागे काही
सांगता येई ना शब्दात
वरवर दिसते कोरडे
रखरखीत तरीही फुटते
ओलावा जपतांना नात्याचा
दूर तरीही पाझर सुटते
आठवतो भयावह काळोख
सापडतो का कुठे किरण
काजवा क्षणभर जरी
होते अंधाराचे मरण
सोडली नाही आस अजून
धृवतारा मी स्थिर एकाकी
जरी गडपलो पार ढगाआड
संपली नाही जन्मतःच लकाकी.
सविता धमगाये
आनंद नगर, नागपूर
=========
0
4
8
2
9
3
