अरविंदची आई

अरविंदची आई

आई अरविंदची होती,
पण माया माझ्यावरही ओतत असे,
स्वतःच्या लेकरासारखाच
मला हळूच बाहुपाशात घेत असे.

“अरविंदाला सांभाळून घ्या”
म्हणत ती माझ्या हाती संसार देई,
डोळ्यांत विश्वासाचा दीप लावून
मनात दिलासा पेरून देई.

स्वतःच्या सुखासाठी नव्हे
तर इतरांच्या हसण्यासाठी जगलेली,
आई म्हणजे प्रेमाची सावली
थकवा, दु:ख सगळे विसरवणारी.

माझी नाही म्हटलं तरी
ती माझ्या आयुष्याची धडधड बनली,
जवळ नसतानाही तिची आठवण
आजही ओंजळभर माया बनून आली.

तिने दिलेली शिकवण,
तिने राखलेलं नात्याचं सोनं—
आयुष्यभर साथ देत राहील,
माझ्या प्रत्येक श्वासात आईचं स्पंदन.

अरविंदची आई… पण माझीही होती,
हे भाग्य शब्दांत मावत नाही,
तिच्या आशीर्वादाच्या छायेखाली
आयुष्याची वाट कधी उदास होत नाही.

डॉ ज्ञानेश्वर माशाळकर
जि. धाराशिव

0 4 8 2 9 7