0
4
8
2
8
4
माणूसकी
उगाच व्यर्थ वेळ इथे करीत बैसलो मी|
या माणसात माणूसकी शोधीत बैसलो मी।।
सुश्राव्य गीत जीवनाचे,गाऊनी हार झालो |
आता बेसूर गाढवांचे ऐकीत बैसलो मी ||
मज तलवार समजुनी म्यानेत नका ठेवू |
अरे! दुष्टांचेच काळीज कापीत बैसलो मी ||
नाईलाज आहे माझा मी सोडुनी जात नाही |
दुभंगल्या जिवांना पुन्हा जोडीत बैसलो मी ||
निद्रेत अज्ञानाच्या कसे एवढे झोपी गेले ?
कानात अमृतांचे शब्द ओतीत बैसलो मी ||
जरी आज भासे मज हा समाज मेंढरांचा |
तरीही लांडग्यांना आवरीत बैसलो मी ||
राग द्वेष क्रोध सारे , वाहते क्रूर वादळ|
स्वयंदीप होऊन तरी, जळीत बैसलो मी
गोवर्धन तेलंग
पांढरकवडा
0
4
8
2
8
4
