0
4
8
2
8
6
कोथिंबीरसारखी मी
सकाळी डबा, शाळेची घाई,
संध्याकाळी पुन्हा चूल,
दिवसभर धावूनही थकत नाही,
तरी नाव माझं नाही मूल//१//
घरातही काम बाहेरही जबाबदारी,
माझ्या श्रमांची नोंद कुठे?
हा प्रश्नच उरतो भारी
अपेक्षांचेच ओझे देतात सारी//२//
जेवणात चव देणारी कोथिंबीर मीच,
स्वतःसाठी नसतोच मला वेळ,
कितीही केले तरी पडते मी कमीच,
माझ्या भावनांचा नाही बसत मेळ//३//
घरी दारी सारी नियमांची चाकोरी,
तरी चुकांचे दोष मलाच लावते।
माझं अस्तित्व सगळीकडे लागते,
असल्यास ठीक, नसल्यास लगेच जाणवते//४//
माझी ओळख बनली आहे—
“सगळं सांभाळणारी स्त्री”
पण हे फक्त सोई पुरते,
अन्यथा प्रश्न, तुला काय समजते?//५//
तरीही मी तुटत नाही,
संकटातही उभी राहते धीट,
माझ्या जगण्यालाही अर्थ,
स्वप्नपूर्तीसाठी जीवनघडी बसवते नीट//६//
उर्मिला राऊत
फ्रेंड्स कॉलनी नागपूर
0
4
8
2
8
6
