अंतरीचा उजेड
कधी प्रेम वाटे, कधी भक्ती व्हावी,
तुझ्या पाऊलांशी मिठी ही मिळावी.
नको शब्द ओठी, नको अर्थ काही,
तुझ्या दर्शनाविण दुजे न काही.
जसा चंद्र भासे नभी चांदण्याला,
तसा प्राण हा आसुसे भेटण्याला.
तुझे रूप डोळ्यांत साठवून घेऊ,
अशा प्रेमाच्या सागरा पोहून जाऊ.
समर्पून देही तुला साद घालू,
तुझ्याच स्वरांनी स्वताला निहाळू.
भले पंथ वेगळे, जरी मार्ग नाना,
मिळे भक्तीमध्ये सुखाचा ठिकाणा.
तुझ्या नामघोषात हरवून जावे,
तुझ्या चरणी या विश्व विसरून जावे.
नको राजवाडा, नको भोग काही,
तुझ्या सावलीतच विश्रांती राही.
तुझ्या तेजाने हा उजळो अंधार,
मिटावे मनातील सारे विकार.
जशी वात तेवते समयीच्या ठायी,
तशी भक्ती माझी उरो पायपायी.
मिळावा सदा अंतरी तुझा श्वास,
मनी दरवळू दे तुझाच सुवास.
तुझ्या प्रीतीचा हा अखंड सोहळा,
जणू लागला पंढरीचाच चाळा.
संजय गरबड मराठे
उल्हासनगर, जि.ठाणे
