बरसून जा

बरसून जा

आलास आता उशीरा तर
थांबूनच जा जरा प्रहारभर
भरून वाहू दे नद्या नाले
बरसून जा आता अंगणभर

वाट पाहता पाहता तूझी
पेरलेले सारे सुकून गेले
पळवले ना तोंडचे पाणी
डोळ्यातले पाणी खेचून नेले

रडावं म्हटलं तर रडतांना
कंठातून शब्द फुटत नव्हते
वेड्यासारखी वाट पाहतांना
विचारांनी थैमान घातले होते

आता पड जरा मुसळधार
वंसुधरेला होऊ दे तृप्त
मिटू देत तहान झऱ्याची
वाहू दे खळखळून फक्त

पुन्हा नजरेत स्वप्न फुलले
हिरवे रान पाचूंनी भरले
पेर्तेव्हा च्या सूमधूर स्वरांनी
आनंदाचे भरते उरले

सविता धमगाये
जि.नागपूर

0 5 7 4 4 8