उतरंड
घराघरांची उतरंड अजूनही तशीच उभी,
वरच्या पायरीवर सत्ता, खालची पायरी भुकेली.
कष्टांच्या घामाला इथे किंमत कधीच नसते,
नावापुढल्या आडनावाचीच नशिबावर सही असते.
बाप राबतो आयुष्यभर, मुलगा पुन्हा राबत राहतो,
गरिबीचा वारसा पिढ्यान् पिढ्या खांद्यावर वाहतो.
शिक्षणाच्या दाराशी स्वप्नं रोजच हरवून जातात,
भाकरीच्या शोधात अनेक भविष्यं अर्धीच राहतात.
वर बसलेले मोजत राहतात संपत्तीचे आकडे,
खाली उभ्यांना मिळतात फक्त आश्वासनांचे धागे.
न्यायाच्या तराजूला पैशांचेच वजन लाभते,
सत्य रोज रडत असते, खोटं मात्र हसत जगते.
माणसामाणसांत उभ्या केल्या जाती, पदांच्या भिंती,
प्रेमापेक्षा मोठ्या ठरल्या अहंकाराच्या रीती.
समानतेची भाषा फक्त भाषणांत ऐकू येते,
प्रत्यक्षात मात्र माणुसकीच पायऱ्याखाली चिरडली जाते.
उतरंड मोडायची असेल तर मनं आधी जोडावी,
माणसाला माणूस म्हणून जगण्याची संधी द्यावी.
जन्माने नाही, कर्माने उंची ठरते हे मानू या,
नवी पिढी घडवताना माणुसकीची उतरंड रुजवू या.
मनोज परसराम शिंदे
ता पालम,जिल्हा परभणी
============
