लोकश्रम
पहाटेची चाहूल लागताच
खांद्यावर ओझं घेऊन तो निघतो,
घामाच्या थेंबातच त्याची उपासना,
मातीशी नातं घट्ट जोडलेलं
आणि हातांच्या रेषांतच भविष्य दडलंय.
तो राबतो उन्हात, वाऱ्यात, पावसात,
शरीर थकून गेले तरी मन थकत नाही.
रक्ताची शाई करून तो रेखाटतो अन्नाचे चित्र,
त्याच्या श्रमाशिवाय जग थांबून जाईल,
तोच तर जीवनाचा खरा शिल्पकार आहे.
पायाखालची जमीन साक्ष देते,
कष्टांच्या ठशांनी ती सजलेली असते.
डोक्यावरच्या आकाशालाही तो ओलांडतो,
स्वप्नं स्वतःची नसली तरी इतरांची पूर्ण करतो,
यातच त्याची खरी समाधी दडलेली असते.
घामाचा सुगंधच त्याची ओळख,
मातीच्या कणांत त्याचा चेहरा उमटतो.
रिकाम्या हातांनी तो सुर्यालाही पकडतो,
कष्टांना सोनं करायची ताकद त्याच्यात आहे,
म्हणून तोच खरा लोकांचा देव आहे.
असा हा लोकश्रम –
थकवा ज्याला कधीच हरवू शकत नाही,
त्याच्या श्वासांतूनच निर्माण होते गाणी,
त्याच्या कष्टांवर उभं राहिलंय जग,
तोच आहे जीवनाचा खरा आधारस्तंभ.
महेश पुरसों काणकोणकर
कालापूर बांध, तिसवाडी गोवा
========
